KAFAMDAKİ DÜNYA

  Arap inançlarına göre cehennem haddinden fazla sıcak olan, insanların durmadan azap çektiği bir yerdir. Orada kaynar yiyecek ve içeceklerden başka bir şey yoktur.  Neden mi? Çünkü Araplar sıcak bir coğrafyada yaşayan ve sıcaktan eziyet çeken bir topluluktur.  O yüzdendir ki, onlar için en ızdırap yer böylesine sıcak bir yerdir.  Norveç mitolojisine göre ise cehennem(Niflheim) buz gibi soğuk yeraltı dünyasıdır ve oradaki bütün nehirler donmuş haldedir.  Neden mi? Çünkü Norveçliler soğukta yaşayan ve soğuktan eziyet çeken bir topluluktur.  Peki ya gerçekten cehennem neresidir? Buna en güzel cevabı veren ise Dostoyevski'dir. Cehennem insanın kalbinde sevginin bittiği yerdir.  Osho'da şöyle bir tanımlama yapar. İyi insanlar cennete gider değil, iyi insanlar nereye giderse orası cennet olur.

  Saat tam olarak 01.12 ve birkaç saniye geçmiş. Kafamın en ücra köşesinde The Lumineers'in Sleep On The Floor şarkısı çalıyor ve ben küçük harflerle eşlik ediyorum. Söylemek istediklerim beynimin içinde bulantı oluşturuyor, beynim bulanıyor ama bir türlü o düşünceleri kusamıyorum. İnsan zehirlenince kusmaya çalışır ya hani uzun bir süre, hani kustuktan sonrada  gelen o rahatlık hissi ve ''dünyayı yemişim lan'' aydınlanmasını yaşar ya, öyle benimki de.  Bi' kusarsam o koskocaman cümlelerden ve intihara meyilli rüyalardan kurtulmak ve rahatlamak çok rahat olacak.  Saçmalamak bu dünyada yaptığım en iyi şey. Bazen bir arkadaşım ya da tam arkalaşmamış olan bir dostum arayınca özel olarak saçmalayalım teklifinde bulunuyorum, ne garip onlarda beni kırıp dökmeden kabul ediyorlar hemen bu teklifi. Saçmalamaya başlıyoruz hemen, başka bir evrendeymiş gibi ben atom bombası oluyorum o Nagazaki'deki küçük Sakura'nın bez bebeği ve her şeye şahit oluyoruz. Neler olup b...

  Sabahın ilk ışıkları ile uyandım, güneş ile beraber uyandık ve düşünmeye başladım her şeyi ve hiçbir şeyi, arada kalmışlığın tam ortasındayım. Aha moment anına çok az kalmış gibi. 5 saatlik uykunun ardından halen uykusuz ve yorgunum. Adını unuttuğumun da dediği gibi fiziksel yorgunluk geçerde, zihinsel yorgunluk hiç geçmeyecek ve bitmeyecek gibi. O yorgunluk ve bir şarkı ile güne başlıyorum. şarkı Önce bir duş almalıyım(bunu zihninizde canlandırmayın) diye bir iç ses duydum, altyazı olarak geçti, dinlemeye karar verdim bu iç sesi. Kendime geldim aldığım soğuk duştan sonra. Kahvaltı yapacak hevesim ve iştahım hiç yok. Tüm hücrelerim kahvaltı yapmamam için bana savaş açmış gibi. Diğer taraftan beyindeki bir grup faydam için çalışan nöronlarda kahvaltı yapmalısın diye mantıklı bir cümle ile vurguluyor beynime. Yeniden yol almak, yeniden yol yürümek lazım ve dik durabilmek için küçük ve fakir bir kahvaltı hazırladım kendime. Kahvaltıya oturdum zeytinler çok üzgün, içleri kararmış net...

 Yaşıyoruz ama hızlı hızlı, sonu gelmeyen bir telaş içinde. Sevmeden, sevilmeden, hissetmeden, dokunmadan, sevdiklerimize vakit ayırmadan. Neye yetişmeye çalıştığımızı, nereye koştuğumuzu bilmeden olanca hızımızla koşuyoruz. Sürekli bir şeylere meşgul olduğumuzda, hayatın hızına kapılıp gittiğimizde, aslında çoğu şeyi de kaybediyoruz farkında olmadan.

 Ölüm nedir?  Ölüm yalnız bırakmak ya da yalnız kalmaktır sevdiklerinden. Toprağın vücut ile konuşmasıdır, onu koklayıp tanımasıdır. Farkına varmak, gerçeği anlamaktır. Bu hayata geldik ve gideceğiz. Nerden geldiysek ona döneceğiz.  İsterseniz ağlamaya başlayın isterseniz ölüm için yeni bir ilaç aramaya, kaçış yok ölümden.  Allaha inanmaktır ölüm. Tüm ruhlardan alınıp temizlenmektir ölüm, yağmurun altında çırılçıplak kalıp pak olmaktır.  Her ölüm bir yağmurdur. En sevdiklerinde ölür, hiç sevmediklerinde ya da tanıyamadıkların. Hepimiz…  Ölüm tırnak içinde olan kelimlerdir ve o çok özel isimler.  Arkadaşlarla hiç farkında olmadan konuşulan son konu, içilen son sigaradır ölüm. Sevgilinin seni terk etmesi ve seninle buluşması, seni ilk kez öpmesi.

  Bugün farklı günlerden de bir parça daha farklıydı.  Evden ayrıldım, teyzemgillerin köyüne gidecektim. Beni davet etmişlerdi, neyse suyumu alıp yola koyuldum, ki köy arası mesafe 4,5-5 km; taşıt yoktu, yayan yürümek zorunda kaldım( yani aslında yayan gitmeyi daha çok isterdim, çünkü yoldaki güzellikleri kaçırmak istemezdim).Kulaklığımı takıp yola koyuldum.     Yolda giderken arkamdan bir arabanın sesini duydum, yolun yarısını az önce geçmiştim. Yaklaştıkça çerçi olduğunu gördüm, arkamdan bana yetişti ve durdu, bindim, yorulmuştum. (Bazen en ummadığın anda şansım yaver gider, öyle bir şansa sahibim.) Dayının araba yıkık dökük bir şey, ayakta zor duruyor sanki, şoför mahalline bindim ama ayaklarımı uzatamadım. Bi' baktım tavuk koymuş oraya , az daha tavukları eziyordum. Horoz dayının ayağı ile pedal arasına gitmiş, yani dayı bıraksa horoz gaza basacak, arada gaz pedalına bakıp, sonra benimde bakmamı ister gibi bana bakıyor ve gülüyor. Kısa ve güzel bir yolculuktu. Te...