Kalpsiz Bir Vücut Bu Dünyaya Ait Değil.

 

Saat tam olarak 01.12 ve birkaç saniye geçmiş. Kafamın en ücra köşesinde The Lumineers'in Sleep On The Floor şarkısı çalıyor ve ben küçük harflerle eşlik ediyorum. Söylemek istediklerim beynimin içinde bulantı oluşturuyor, beynim bulanıyor ama bir türlü o düşünceleri kusamıyorum. İnsan zehirlenince kusmaya çalışır ya hani uzun bir süre, hani kustuktan sonrada  gelen o rahatlık hissi ve ''dünyayı yemişim lan'' aydınlanmasını yaşar ya, öyle benimki de.  Bi' kusarsam o koskocaman cümlelerden ve intihara meyilli rüyalardan kurtulmak ve rahatlamak çok rahat olacak. 

Saçmalamak bu dünyada yaptığım en iyi şey. Bazen bir arkadaşım ya da tam arkalaşmamış olan bir dostum arayınca özel olarak saçmalayalım teklifinde bulunuyorum, ne garip onlarda beni kırıp dökmeden kabul ediyorlar hemen bu teklifi. Saçmalamaya başlıyoruz hemen, başka bir evrendeymiş gibi ben atom bombası oluyorum o Nagazaki'deki küçük Sakura'nın bez bebeği ve her şeye şahit oluyoruz. Neler olup bittiğini filmlerden daha canlı bir şekilde yaşıyoruz, biri seslendiriyor diğeri ise altyazı geçiyor. Dünya bilsin istiyoruz.   

Daha sonra hastane evrenine giriş yapıyoruz, o hasta olmayı seçiyor, zaten hiçbir zaman iyileşmedi ve iyileşmeyi seçmedi. Ben doktor oluyorum, hemşirem yok. Hemşiresiz doktor tanımı bana çok daha atanamsal bir anlam katıyor.  İlk hastam geliyor, sedyeye uzanıyor ve bana kalbini açıp şurası ağrıyor doktor bey, aldırmak istiyorum diyor. Ben ilaç yazacağımı ve 2 hafta sonra gelip aldırabileceğini söylüyorum, yüzünde gizli bir tebessüm oluşuyor, ne hissettiğini hissediyorum. Reçetesini yazarken kalemin ucuna bakıyor, ona göre yazılar ters olduğu için ya da yazım boktan olduğu için okuyamıyor olabilir. Hemen veriyorum ve reçeteyi okumaya çalışıyor ama okuyamıyor, bu durumda ikinci seçenek daha mantıksal geliyor. Arkasından tekrar ediyorum reçeteyi sesli ve güçlü bir şekilde ''2 mermi, birini sabah diğerini akşam sıktırınız'' Yüzüme farklı açıortaydan bakıyor, enteresan bir heykele bakar gibi ve az önceki tebessümden bir parça kalmamış şekilde. Ona en güzel reçeteyi yazdım ama farkında değil diye düşünmekle kalmayıp seslendiriyorum da bunu.

 Kalpsiz bir vücut bu dünyaya ait değil.